Zondagochtend rond acht uur is het beste tijdstip om het te doen. Dan liggen de meeste buren nog in bed en zijn de vroege vogels al vertrokken op hun wekelijkse jacht naar verse croissants en koffiekoeken.

Wanneer ik de koffer van onze auto proppensvol met kleine kartonnen dozen steek, valt dat dus gelukkig niemand op. Ook het rinkelend geluid van het glas wordt door niemand gehoord. Eens alles ingeladen is, stap ik vlug in en zet ik koers naar het recyclagepark.

Daar aangekomen open ik mijn koffer en haast ik me om al de flessen door het gat van die ronde container te steken die me altijd een beetje doet denken aan ‘Papier Hier’ uit de Efteling. Maar hier is het een andere versie, ‘Wijn Hier’, althans bij mij toch. Bij elk gerinkel kijk ik nerveus in het rond en hoop ik dat er niemand achter mij komt staan.

Maar dat gebeurt natuurlijk wel. Een oude man komt aangesjokt met een paar lege erwtenbokalen en een lege fles azijn. Hij knikt goedendag, werpt een blik in mijn koffer en kijkt me meewarig aan. Ik doe nog een schuchtere poging om mijn hand op de etiketten te leggen maar volgens mij heeft hij meteen door dat het bijna allemaal wijnflessen zijn.

Om te ontsnappen aan de gênante situatie, doe ik een stap opzij en laat ik de man zijn fles azijn en zijn bokalen de vergetelheid induwen. Nadat hij met gebogen hoofd is weg gesjokt, neem ik een andere lading uit de koffer en vraag ik me schuldbewust af of ik hier niet met steeds kleinere tussenpozen aan deze container sta.

Wanneer ik de zoveelste fles de duisternis induw en ze stuk hoor vallen op de bodem, valt het me op dat ik elke fles herken die door mijn handen gaat. Daar gaan bijvoorbeeld de flessen rode wijn van die memorabele voorjaarsbarbecue toen we moesten vluchten voor een plotse felle regenbui en het feestje onverminderd binnen hebben voortgezet. En daar gaat die overdreven dure fles Franse wijn die we te lang lieten liggen en die we met vrienden gedegusteerd hebben als waren we echte sommeliers. Ik proef nog altijd die zure smaak in mijn mond.

Hoewel dit zondagse moment van schaamte niet opweegt tegen al die plezierige momenten, komt het wel eens in mijn gedachten op om de volgende keer wijn in vaatjes aan te schaffen. Als die tonnetjes leeg zijn, kan je ze ongemerkt met het karton meegeven en dan kraait er geen haan naar. Maar de charme van het kiezen van een fles, het vertellen van een kort verhaaltje over het wijndomein, de hoorbare plop bij het ontkurken en dan het proeven zelf, daar kan geen vaatje tegenop.

Net omdat er aan iedere fles een leuke herinnering verbonden is, voel ik me er opeens minder schuldig over. Eigenlijk kan ik me alleen maar gelukkig prijzen dat ik zoveel vrienden en familie heb waarmee ik al die leuke momenten kan delen. Terwijl ik tevreden naar huis rijd, denk ik toch even terug aan die man van daarnet met zijn azijnfles en hoop ik van harte dat het in zijn leven niet enkel bij azijn blijft.