Dubbel Bedrog – mijn debuut. Een boek dat voor altijd een apart plaatsje zal innemen in mijn hart. Ik vergeet nooit het moment dat ik het eerste gedrukte exemplaar voor het eerst in mijn handen kreeg. Een geweldig moment, een realisatie waar ik nu nog altijd trots op ben.

Ter info: al de teksten op deze website zijn onderhevig aan copyright en mogen niet gekopieerd of gedeeld worden

Korte samenvatting:

In een mooie villa wordt het lijk aangetroffen van een knappe, rijke blondine. Hoofdinspecteur van politie Lucas Daels  wordt op de zaak gezet en krijgt tot zijn ongenoegen een junior inspecteur als partner. Samen ondervragen ze verscheidene personen die allemaal een specifieke relatie blijken gehad te hebben met de overledene. Tussen zijn werkzaamheden door is Lucas bijna wanhopig op zoek naar de vrouw van zijn leven die hij maar niet lijkt te vinden. Het onderzoek vordert moeizaam maar langzaam maar zeker worden toch de juiste verbanden gelegd tussen al de personages en de nieuwe gebeurtenissen die zich voordoen. Op het einde komt alles in een stroomversnelling en ontdekt Lucas na knap speurwerk eindelijk hoe de vork in de steel zit.

Enkele recensies:

“ik heb hem al gelezen #aanraderrrrr“
Wendy M

“Een heel spannende whodunit met een verrassende ontknoping! Ik had onmiddellijk sympathie voor het hoofdpersonage en ik hoop dat er snel een vervolg komt”
Sonja G

“Een echt spannend boek, zowel mijn vrouw als ik, hebben het in 2 maal uitgelezen. Proficiat”
Paul V

“Zeker een aanrader, spannend tot het laatste moment.”
Regina E

Lees hieronder gratis het eerste hoofdstuk:

Donderdag 4 februari

Simone stapt woedend uit de auto zonder een woord te zeggen. Ze klapt de deur met opzet hard dicht en stapt zonder om te kijken naar de hoge toegangspoort van het domein. Achter haar hoort ze de auto wegscheuren. Terwijl ze driftig de code van het alarm intikt, bedenkt ze dat haar huwelijk al lang niet meer bestaat. Dit is niet de man met wie ze 15 jaar geleden getrouwd is.
Soms heeft ze zin om het helemaal op te geven. Om niet meer te vechten voor haar huwelijk. Ze is het beu om steeds op haar woorden te moeten letten omdat hij zo heetgebakerd is. Hoe komt het eigenlijk dat hij zo veranderd is? Toen ze net samen waren, leefden ze als in een droom. Ze hadden het zo goed met zijn tweeën. Ze hebben vele jaren een leven geleid zonder de minste zorgen.
De metalen poort opent zich en ze spoedt zich erdoor. Eenmaal binnen blijft ze nog even wachten op het grindpad om er zeker van te zijn dat de poort terug sluit. Simone doet nooit half werk. Dat is de belangrijkste reden waarom ze hier al zolang mag werken. Haar man kan daar een puntje aan zuigen. Als hij van die vervloekte fles zou kunnen afblijven, dat zou al een grote stap in de goede richting zijn.
Want dat is volgens haar de oorzaak van alle problemen. Onder de invloed van de drank is hij een compleet andere man geworden. Ze is er zeker van dat hij nu al onderweg is naar dat dorpscafé dat vroeg zijn deuren opent voor types zoals hij.
Simone komt aan bij de grote villa en ziet dat ze de tweede code aan de matglazen voordeur niet moet invoeren. Mevrouw Barbara is blijkbaar thuis. Ze weet dat haar bazin zeer gesteld is op haar veiligheid en op haar privacy. En Simone respecteert dit ten volle. Want het is dankzij deze job dat ze er nu in slaagt om elke maand een beetje geld opzij te leggen. Stiekem weliswaar, want als haar man zou weten hoeveel ze werkelijk verdiende, zou er van die zuurverdiende centjes snel geen sprake meer zijn. Eenmaal ze genoeg gespaard heeft, zal ze hem verlaten. Ze kijkt halsreikend uit naar die dag.
Ze heeft die beslissing genomen en is niet van plan om er op terug te komen. Hij heeft al genoeg tweede kansen gekregen en hij heeft ze geen enkele keer benut.
Ja, telkens ze aanstalten maakte om bij hem weg te gaan, leek hij ineens in paniek te geraken. Dan putte hij zich uit in excuses en beloofde hij dat alles zou veranderen. Waarna het dan effectief een tijdje goed ging tussen hen beiden. Maar nooit voor lang. Moesten ze geen zoon samen op de wereld gezet hebben, was ze al lang verhuisd naar een plek ver van hier.
Simone komt aan in de ruime hal van het huis en hangt haar jas weg in één van de ingebouwde kasten. Ze neemt haar werkschoenen en trekt ze aan. Ze is nog steeds fier op die aankoop. Het was boven haar budget maar het zijn de ideale schoenen om een hele dag mee rond te lopen en om een huis zo groot als dit te poetsen. Gladde vloeren zijn totaal geen probleem meer.
Terwijl ze verder de gang in loopt, gaan haar gedachten terug naar die nacht twee weken geleden die haar heeft doen beseffen dat het zo niet verder kan. Tijdens de zoveelste ruzie was hij heel dicht bij haar komen staan en hield hij niet op met roepen. Het feit dat zij zo kalm
bleef, maakte hem alleen nog kwader. Toen ze wou wegstappen, had hij haar ruw bij haar arm genomen en haar een flinke duw gegeven. Het was de eerste keer dat hij geweld had gebruikt tegen haar. Ze heeft aan zichzelf beloofd dat het ook de laatste keer zou zijn.
Simone houdt halt wanneer ze verderop iets op de grond ziet liggen, dicht tegen de monumentale trap met de zware leuning in roestvrij staal. Ze doet een paar stappen en plots herkent ze de contouren van een lichaam. En meteen herkent ze ook de designerjurk van de vrouw die daar in een vreemde houding ligt onderaan de trap.
‘Oh mijn God,’ fluistert ze en ze houdt haar handen voor haar geopende mond.
‘Mevrouw Barbara, wat is er gebeurd?’, zegt ze luidop. Simone is compleet verbijsterd en kijkt met afschuw naar de mooie blonde vrouw die daar op de koude marmeren vloer ligt.
Haar wijdgeopende ogen staren naar de enorme kristallen luchter die boven haar hoofd aan het plafond hangt. Haar ene arm ligt gekneld onder haar slanke lichaam en uit haar neus loopt een dun straaltje bloed.
Simone is verstijfd van angst en durft niet naar het lichaam toe te gaan. Zou ze dood zijn? Het lijkt er alleszins op. Ze weet niet wat ze moet doen en beseft dat ze iemand moet bellen. Ze neemt met trillende handen haar gsm uit haar zak. Wat is dat noodnummer ook alweer? Ze vervloekt zichzelf omdat ze het nooit kan onthouden, het is iets met 100 of 101. Ze belt op goed geluk het eerste nummer en terwijl ze wacht komt er een andere gedachte bij haar op. Hoe gaat ze nu nog kunnen sparen als ze hier niet meer kan werken? Maar onmiddellijk schaamt ze zich voor die gedachte.
Ze hoort dat iemand opneemt en ze concentreert zich op de oproep.
‘Met de dienst 100, hoe kan ik u helpen? ‘
‘Ja, ik wil, ik bedoel, er is iets gebeurd met de vrouw voor wie ik werk’, stamelt Simone.
‘Wat bedoelt u met ‘er is iets gebeurd’ mevrouw, is er iemand in gevaar?’
‘Euh, nee, ik denk dat ze dood is’, zegt Simone en ze kan niet geloven dat ze dat net gezegd heeft.
‘Mevrouw, het is van het allergrootste belang dat u daar zeker van bent. Bent u in staat om te zien of er nog een hartslag is? ‘
‘Een hartslag? Maar haar ogen zijn open en ze beweegt niet meer’, zegt Simone.
‘Mevrouw, luister, ik zal dadelijk iemand naar u toesturen maar als die dame nog in leven is, kan u er misschien voor zorgen dat ze in leven blijft. Ik vraag u met aandrang om aan haar pols of haar keel te gaan voelen naar een hartslag.’
Simone slaakt een diepe zucht, stapt met tegenzin naar de vrouw die daar uitgestrekt op de vloer ligt en knielt neer naast haar hoofd. Ze legt haar rechterwijsvinger op de keel en trekt deze in een reflex terug wanneer ze schrikt van hoe koud de huid aanvoelt. Ze beseft dat ze moet doorzetten en voelt een tweede maal. Niets. Ze is echt dood. Dit is ongelooflijk.
Van ver hoort ze ergens een stem roepen, steeds luider en luider. Tot ze zich realiseert dat die stem uit haar gsm komt, die ze nog steeds in haar andere hand heeft.
‘Hallo? Hallo?’
‘Ja, ik ben hier, maar ik voel geen hartslag. Ik denk echt dat ze overleden is.’
‘Oké mevrouw, mag ik uw naam alstublieft en het adres van waar u belt? ‘
Simone geeft de gevraagde informatie en beëindigt de oproep. Ze kan nog steeds haar blik niet afwenden van haar vroegere werkgeefster en vraagt zich af wat er gebeurd kan zijn. Is ze van de trap gevallen? Is ze gestruikeld of was ze misschien dronken? Maar ze schudt haar hoofd, neen, mevrouw Barbara was een zeer voorname dame en zeker geen alcoholiste.
Simone blijft naast de vrouw zitten en streelt door dat lange blonde haar waar ze stiekem altijd jaloers op geweest is. Ze voelt de tranen over haar wangen stromen als ze beseft dat
ze deze vrouw nooit meer in levende lijve zal zien. Met een soort troostend gebaar neemt ze één van de koude handen in haar eigen hand en blijft zitten wachten. Wanneer ze na een tijdje het geluid van de sirenes hoort, staat ze recht om de grote poort van op afstand te openen. Daarna gaat ze terug zitten en hoopt uit de grond van haar hart dat haar man hier niets mee te maken heeft.

Koop mijn boek hier!